فریدون مشیری

بید مجنون زیر بال خود پناهم داده بود در حریم خلوت جانبخش راهم داده بود تکیه بر بال نسیم و چنگ در گیسوی بید مسندی والاتر از ایوان شاهم داده بود شاه بودم بر سر آن تخت - شاه تخت خویش یک چمن گل تا افق جای